Een weerzien na 26 jaar….. lees het prachtige verslag van onze vrijwilliger Josephine.
Eind vorig jaar, vlak voor de kerst, kregen wij in het Aandachtscentrum bezoek van Amy Lee van het radio programma “Adres Onbekend”. Zij heeft toen aan een aantal bezoekers de vraag gesteld of zij graag weer in contact zouden willen komen met een vriend of familielid die ze al lange tijd uit het oog verloren waren. Zo sprak ze ook met een bezoekster die haar zoon al 26 jaar niet gezien had.
Er werd een oproep op Facebook geplaatst en die werd gelezen door een nichtje van zijn huidige pleegmoeder. Zij dacht dat het wel eens over haar pleegzoon kon gaan. Hierop heeft de pleegmoeder contact opgenomen met Adres Onbekend en zo is het balletje gaan rollen.
Op vrijdag 5 juli was het zover, een week nadat er een boekje was uitgekomen over het levensverhaal van onze bezoekster, kwam er nog een belangrijke dag; onze bezoekster zou haar zoon, na 26 jaar, weer gaan zien. Haar zoon, die ze had vernoemd, naar een oude vriend, was er met zijn pleegouders en Amy Lee. Hij was 11 maanden toen hij bij zijn pleegouders terecht kwam en hij had zijn moeder al 26 jaar niet meer gezien. Zijn vader kwam uit Nigeria en keerde, voor zijn geboorte, weer terug naar zijn vaderland. Hij heeft nooit geweten dat hij een zoon had, vertelde onze bezoekster.
Voor de deur waren ze al omringd door een aantal bezoekers die ook nieuwsgierig waren naar de zoon. Eenmaal binnen werden er van alle kanten foto’s gemaakt van haar en haar zoon die het allemaal, kalm en gelaten, onderging. Onze stilteruimte was de beste plek om even rustig met elkaar te kunnen praten waarbij Amy Lee het gesprek gaande hield en zowel onze bezoekster en haar zoon wat vragen stelde.
Beiden waren duidelijk wat overweldigd door de situatie en hadden soms wat moeite met de antwoorden. De pleegvader merkte op dat het hem opviel dat onze bezoekster zoveel met haar handen gebaarde wanneer ze sprak want dat deed de zoon ook.
De zoon vertelde dat hij zes krantenwijken had en zijn pleegmoeder vulde aan dat hij ook, twee keer per week, vrijwilligerswerk deed bij de visboer. Hij had een vriendin en hij paste regelmatig op haar kinderen. Hij had motorrijles waarop onze bezoekster zei dat ze graag een keer achterop zou willen zitten.
De pleegmoeder had een cadeautje meegenomen. Na enig aandringen (zij pakt cadeautjes nooit uit) haalde onze bezoekster toch het papier eraf en toen kwam er een mooie foto van haar zoon tevoorschijn. Een knappe jonge man met rastahaar, dat inmiddels was kort geknipt. Die middag heeft ze de foto, vol trots, aan iedereen laten zien.
Over het leven van onze bezoekster is inmiddels ook een mooi en aangrijpend boekje gemaakt waarin een aantal hoofdstukken zijn gewijd aan haar zoon. Zijn pleegmoeder wilde graag een exemplaar hebben om het eerst zelf te lezen en dan aan haar pleegzoon te geven. En daar gaan we voor zorgen.