Tweede paasdag vierden we zoals gebruikelijk Pasen in het Aandachtscentrum. Alweer ruim voor openingstijd stonden bezoekers voor de deur. Een groot aantal van de 50 ging verwachtingsvol in de kring zitten voor de kleine Paasviering. Met Caroline aan de piano zongen we ‘Dit is de dag’ en andere paasliederen, we lazen het Paasverhaal over Maria Magdalena en staken de nieuwe paaskaars aan, symbool van het licht dat sterker is dan de duisternis, het licht van Christus in ons midden.
Het verhaal van Pasen kun je als een groot wonder beschouwen: leven sterker dan de dood; ondanks verlies en gemis toch doorgaan, vallen en toch weer opstaan. We lazen het gedicht ‘Iets kleins doen’. Kitty speelde een verlegen meisje dat dacht dat ze grootse dingen moest doen om erbij te horen; dat ze ergens goed in moest zijn en iets moest presteren om gewaardeerd te worden. Maar in het gedicht Iets kleins doen wordt duidelijk dat als alle mensen iets kleins doen het uiteindelijk een groot wonder is. We spraken met elkaar over wonderen en over wat nu eigenlijk kleine dingen zijn. We kwamen erop dat aandacht geven, elkaar helpen, elkaar vertrouwen allemaal schijnbaar kleine dingen zijn die er echter wel voor zorgen dat we het goed hebben met elkaar. En ‘iets kleins doen’ kan iedereen!
